ღ♥ღ*دوستانه*ღ♥ღ
زندگی شهد گلی است که زنبور زمان می نوشد آنچه می ماند عسل خاطره هاست
نمی دانم نهایت عشق در چیست؟
بزرگتر از آن است که در ذهن من بگنجد نهایت عشق در قلب مادر است ... نهایت عشق در آن عاشقی است که چشم به راه معشوقش هست و می ماند... اما نهایت عشق به نظر من قلب تو ست که با من هستی و می مانی پس... همه ي مداد رنگي ها مشغول بودند...
به جز مداد سفيد... هيچ کسي به او کار نمي داد... همه مي گفتند:{تو به هيچ دردي نمي خوري}... يک شب که مداد رنگي ها... توي سياهي کاغذ گم شده بودند... مداد سفيد تا صبح کار کرد... ماه کشيد...مهتاب کشيد... و آنقدر ستاره کشيد که کوچک وکوچک و کوچک تر شد... صبح توي جعبه ي مداد رنگي...جاي خالي او...با هيچ رنگي پرنشد. از این به بعد برای کوتاه شدن آدرس و هماهنگ شدن اسم این وبلاگ با آدرسش میتونین از لینک زیر استفاده کنین: یادش بخیر روز ۱۶ اسفند پارسال بود . هنوز ۲ ماه و ۱۵ روز هم نمیشه که توی دانشگاه سفره ۷ سین انداختیم و سفره ما صاحب یه ماهی خوشکل زرشکی و من صاحب شهپر شدم ولی حالا ... گاهی نباید دنبال مقصر گشت وقتی آدم از یه چیزی ناراحته میگه قسمت بود تا دیگه با حسرت انجام ندادن کاری که باید میکرده خودش رو آزار نده ولی اینبار تقصیر من بود هزار شاید و باید و کاش و اگر و اما گفتم ولی فایده نداره چون دیگه صبح روز دوم خرداد برنمیگرده و شهپر من ... کاش الان هنوز اول خرداد بود کاش صبح نمیشد کاش من پنجره رو باز نمیکردم کاش ماهی من اونجا نبود کاش اون گربه شوم هیچ وقت نمیومد توی اتاقم و جای پای گلیش روی میزم نمی افتاد کاش زیر تنگ شهپر با قطرات آب خیس نمیشد کاش شهپر من هنوز زنده بود .... ولی هیج وقت اون چیزی که من میخوام نشد!!! راستی از اینکه امانتدار خوبی نبودم معذرت میخوام و اینکه نشد به قولم عمل کنم ! خداحافظ شهپر کوچولوی ناز و قشنگم... آن زمان که بارش بی وقفه درد سقف کوتاه دلت را خم کرد بی گمان خواهی گفت به کدامین گناه چشمانت بارانیست روزهایی که بودنت اینگونه مهم نبود بیشتر بودی تا حالا که بودنت را می خواهم. بودی وقتی نمی دانستم و حال که می دانمت بیشتر از همیشه نیستی. سلام به شما عید همگی مبارک امیدوارم سالی سرشار از زیبایی و مهربونی ، امید ، نور و روشنایی ، شادی و صمیمیت ، صفا و صداقت ارمغان این نو بهار زیبا برای شما باشه... خدای مهربون ؛ بهمون کمک کن تا شکر گذار این همه عشق و محبتت باشیم پروردگارا ؛ در این سال به یادم بیاور به تمام کسانی که دوستشون دارم ، عشق ورزم و فراموش نکنم بهشون بگم که چقدر برام یگانه اند. آرزو دارم خداوند بهار دلاتون را با بهار طبیعت و نهال مهر قلبتون را با طراوت باران بهاری همواره شاد و شیدا نگهداره... همواره بهار باشد و سبز ... و عمرتون هزاران بهار باشد و شکوفا... منتظر عیدی همه شما دوستان عزیز هستم ، چشم به راه یادگاری ماندگار از شما...
من همانم که همیشه خندان است!
در غم و شادی!
شنیده ام میگویند:
آنکس که میگرید
یک غم دارد
آنکس که میخندد
هزارو یک غم
میخواهم بگریم که بگویند:
یک غم داشت!
آن هزار تای دیگر فقط مال من است!
خوشحالم که توی وبلاگم تو دوست عزیز در کنار منی
لحظات خوشی رو برات آرزو مندم
-----------------------------------------------------------------------
ای کاش می شد فهمید در دل آسمان چه می گذرد
که امشب با ناله ای بغض آلود
بر دیار این دل خسته
اشک می ریزد
وقتی کسی نیست که به او فکر کنی
به آسمان بیندیش چون در آسمان همیشه کسی هست که به تو فکر کنه
اگر به مرگ خندیدم
اگرشکست فرزندت
اگر گسست لبخندت
مرا مزامادر
هواهنوز چرکین است
زمین هنوز تفدیده
دلم عجیب خونین است
ببین ببین مادر
ردپای اشک ها را
دویده خط برخط
چکیده جا برجا
مراببین مادر
چه نازخوابیدم
به دورازاین دنیا
تو را به خواب می بینم
گاهی بهانه می گیرم
گاهی گلایه ای دارم
از خودم ،زمین، دنیا
از خدا نمیدانم
ببین ببین مادر
تا کجا رسیده ام دیگر
مگو که کفر می گویم
بغضی شکسته ام که می بارم
پنجه های تنهایی
می فشارد گلوی من
هر چند
لطف روزگار هم گاهی
میزند به سینه ام خنجر
زمین هنوزپرکینه
و جنگ روز با شب
دقیقه ها در تب
و مردمان در مسخ
میان این همه نفرت
میان این همه کینه
مرگ است که عریان است
مرگ است که بی کین است
مرا مزا مادر
این بار همین کافی است
بگذار بخوابم باز
بگذار
که مرگ شیرین است
این ترانه بوی نان نمی دهد
بوی حرف دیگران نمی دهد
سفره ی دلم دوباره باز شد
سفره ای که بوی نان نمی دهد
نامه ای که ساده وصمیمی است
بوی شعر و داستان نمی دهد :
... با سلام و آرزوی طول عمر
که زمانه این زمان نمی دهد
کاش این زمانه زیر و رو شود
روی خوش به ما نشان نمی دهد
یک وجب زمین برای باغچه
یک دریچه آسمان نمی دهد
وسعتی به قدر جای ما دو تن
گر زمین دهد ، زمان نمی دهد
فرصتی برای دوست داشتن
نوبتی به عاشقان نمی دهد
هیچ کس برایت از صمیم دل
دست دوستی تکان نمی دهد
هیچ کس به غیر ناسزا تو را
هدیه ای به رایگان نمی دهد
کس ز فرط های و هوی گرگ و میش
دل به هی هی شبان نمی دهد
جز دلت که قطره ای است بی کران
کس نشان ز بیکران نمی دهد
عشق نام بی نشانه است و کس
نام دیگری بدان نمی دهد
جز تو هیچ میزبان مهربان
نان و گل به میهمان نمی دهد
نا امیدم از زمین و از زمان
پاسخم نه این ، نه آن ... نمی دهد
پاره های این دل شکسته را
گریه هم دوباره جان نمی دهد
خواستم که با تو درد دل کنم
گریه ام ولی امان نمی دهد ...
دارم سخنی با توو گفتن نتوانم
وین درد نهان سوز نهفتن نتوانم
تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت
من مست چنانم که شنفتن نتوانم
شادم به خیال تو چو مهتاب شبانگاه
گر دامن وصل تو گرفتن نتوانم
با پرتو ماه آیم و چون سایه دیوار
گامی ز سر کوی تو رفتن نتوانم
دور از تو من سوخته در دامن شبها
چون شمع سحر یک مژه خفتن نتوانم
فریاد ز بی مهریت ای گل که در این باغ
چون غنچه پاییز شکفتن نتوانم
ای چشم سخنگوی تو بشنو ز نگاهم
دارم سخنی با تو گفتن نتوانم
منتظرم یه قاصدك از تو خبر بياره
یه قاصدك كه با خودش عطر تنه تو داره
بياد و همرام خدش تو اين شباي گريه
خورشيد چشماي تو رو تو آينه ها بياره
بودن تو مثل نفس نبودنت مثل مرگ
بي تو يه برگ زخمي ام اسير دست اجل
يه نيمه جونم تو بياتو بيا كه از تو جون بگيرم
يه بي نشوني كه مي خوام از تو نشون بگيرم
حالا كه تمومه لحظه هامو انتظار تو پر كرده برگرد
واي ازاين لحظه هايي كه توي انتظارت دلم بي تو سركرد
تومثل بك معجزه ي حقيقي
تو لحظه هاي بيم و نا اميدي
كه در غروب اخرين دقايق
ازآاسمون به داد من رسيدي
من آخرين اميد اين نگاهو
به لحظه ي اومدن تو بستم
بيا كه در نهايت صداقت
به انتظار ديدنت نشستم
حالا كه تمومه لحظه هامو انتظار تو پر كرده برگرد
واي ازاين لحظه هايي كه توي انتظارت دلم بي تو سركرد
برايت قصه مي خوانم: برايت قصه اي از عشق مي خوانم
تو اكنون قصه پرداز مني ، افسانه ام بشنو
تو اكنون محرم راز مني افسانه ام بشنو
تو ميداني: زماني بيگانه اي بودم، خوش و سرمست ،
شادمان بودم و فارغ از جور جهان بودم
و هر جا خوبروئي بود و دامي داشت
من پرواز مي كردم ، زكويش زود مي رفتم، برايش ناز مي كردم
زدام عشق ماهرويان برحذر بودم ودائم در سفر بودم
كه روزي مرغكي بي جفت ، بر بام دلم پرزد، و با دست محبت آفرينش بر دلم در زد
نگاهي كرد و آغوش مرا غرق محبت كرد و من در خواب چشمانش فرو رفتم
